RUS LANDSKAMPIOEN 2001-2002

Rugbydames uit Utrecht worden landskampioen: ‘We geven het niet meer uit handen’

Als enige Utrechtse damesstudentensportvereniging hebben de Rugbyende Utrechtse Studenten (RUS) dit jaar een landstitel behaald op het hoogste niveau. De studentes versloegen zondag op het nationaal rugbycentrum in Amsterdam aartsvijand DIOK met minimaal verschil. De studentes namen vlak voor tijd een voorsprong en hielden die tot het eindsignaal vast. Scheidend coach Johan Broers bleek dit jaar een ware kampioenenmaker: drie van zijn teams werden kampioen. De speelsters van RUS knokten zich half dood in de zenuwslopende laatste minuten van de finale om het Nederlands rugbykampioenschap. Zenuwachtig waren ze wel in die slotminuten, vertelt psychologiestudente Cyleke de Lange. “Maar het waren goede zenuwen. Ik had echt het gevoel: we geven het niet meer uit de handen”.

De finale van de Nederlandse vrouwenrugbycompetitie ging voor het tweede achtereenvolgende jaar tussen het Leidse DIOK en RUS. Vorig jaar waren de Utrechtse studentes favoriet, maar toen lieten ze DIOK in de laatste minuten van de wedstrijd de titel veroveren. Dit jaar was DIOK favoriet. De Leidse studentes wonnen de beide wedstrijden in de reguliere competitie tegen RUS. Maar uit die nederlagen heeft RUS juist de nodige inspiratie geput, denkt coach Broers. Vooraf had Broers nog erg veel te klagen. Op deze kampioensdag op het rugbycentrum werd een groot aantal landelijke finales gespeeld. Zijn Utrechtse dames moesten op hetzelfde tijdstip aantreden als zijn Utrechtse heren van USRS. Die heren waren een paar weken geleden al gepromoveerd maar moesten nog een finale spelen om landelijk kampioen van de tweede klasse te worden. Voor Broers betekende dit dat hij een van zijn teams niet kampioen zou kunnen zien worden. Broers, nooit te beroerd om met veel gemopper tegen groot onrecht ten strijde te trekken, verzocht de bond om het programma om te gooien zodat hij beide teams kon coachen. De bond antwoordde met Stalinistische correctheid dat zij niet aan dat verzoek kon voldoen omdat RUS en USRS twee verschillende verenigingen zijn. In feite klopt dat: de rugbysters van de universiteit van Utrecht begonnen vijftien jaar geleden voor zichzelf omdat ze bij USRS, officieel een subvereniging van het corps, geen lid mochten worden. De teams doen echter al jaren van alles samen.

Broers met stropdas en colbert al gekleed als een kampioenscoach, moest daarom kiezen en stond langs de lijn van de dames. Een terechte keus. De heren hadden nauwelijks tegenstand en werden met dertig punten verschil kampioen onder het toeziend oog van zijn mogelijke opvolger.
De wedstrijd van de vrouwen ontspon zich als een thriller. In de eerste helft ontliepen de ploegen elkaar weinig. RUS nam door een velddoelpunt een 5-0 voorsprong. De daaropvolgende vrije trap op de palen, de conversie, was te moeilijk. DIOK maakte een kwartiertje voor tijd gelijk en de Leidse dames maakten die twee extra punten wel, 7-5.
En zo leek het weer net zo af te lopen als vorig jaar. DIOK kreeg ook nog een penalty voor een beslissende voorsprong, maar die werd gemist. Met een laatste krachtsinspanning langs de zijlijn wist international Frederique Hofs een try te drukken: 10-7 voor RUS. Volgens Hofs was het de enige keer in de hele wedstrijd dat ze erlangs wist te komen.
Ook dit keer lukte de conversie niet, de hoek was zelfs volgens de USRS-spelers op de tribune een onmogelijke, en dus moest Rus de drie punten voorsprong acht minuten zien vast te houden. Een try zou voor DIOK voldoende zijn. Maar RUS hield stand. Verbeten werd voor elke millimeter gevochten. Elke DIOK-vrouw die de bal kreeg, kreeg onmiddellijk twee RUS-vrouwen om de nek. Toch vielen er geen gaten in de verdediging, want de studentes waren overal tegelijk. De speelsters hielden stand.
In een heel speciaal eerbetoon, stelden de mannen van USRS zich op in de erehaag die rugbyers na afloop voor elkaar opstellen. De dames joelden en zongen met coach Broers als stralend middelpunt hun lied ‘We are the Russian ladies ‘ op de tonen van een Luv-nummer. “Wij hebben het verdiend”, vonden alle speelsters na afloop. “Zij waren goed maar wij waren beter.” Fitheid en slimheid waren volgens hun coach de redenen dat ze deze wedstrijd deze keer wel van hun naaste concurrent wisten te winnen.
De dames beschouwden het kampioenschap ook als een afscheidscadeautje voor hun coach. Broers heeft in een paar jaar tijd een heel sterk team opgebouwd van wie zes speelsters ook in het Nederlands team spelen. Broers zegt het niet hard op maar waarschijnlijk stopt hij ermee. Hij kan ook nauwelijks meer bereiken dan drie kampioenschappen (ook zijn tweede herenteam werd kampioen). En rugbydier Broers wil weer gaan doen, wat hij goed kan: jonge spelers opleiden bij USRS.
RUS gaat echter door. Het kampioensteam bestaat grotendeels uit jonge speelsters die volgend jaar weer kampioen willen worden. Bovendien zal de titel nieuwe sterke speelsters trekken. Vooral daarom willen de rugbyvrouwen minimaal twee keer per week trainen. Tot hun grote woede moeten ze echter trainingsuren inleveren. RUS is een te kleine vereniging en krijgt daarom minder vrije trainingsuren toegewezen van de directie van sportcentrum Olympos. Landskampioen of niet.