Seizoen 2014/2015: Spelers van het jaar bekend gemaakt bij RUS

Afgelopen vrijdag heeft RUS haar seizoen afgesloten met het traditionele afsluitend diner.
Traditioneel getrouw werden de trainers bedankt voor hun bijdrage aan het seizoen:
DJ, Gerrit, Marcus, Blake, Lyndon, Eric, Sylke en Roosje: BEDANKT!

Ook werd Riëtte bedankt voor haar rol als referee! Dit jaar heeft Riëtte de overstap gemaakt van speelster naar referee en heeft een succesvolle start gemaakt!

Ook werden door de trainers speelster van het jaar en talent van het jaar benoemd, Imara (speelster van het jaar) en Cloë (talent van het jaar) mochten hun prijs mee naar huis nemen. Gefeliciteerd dames!

Daarnaast werd het nieuwe bestuur bekend gemaakt en zijn de “50” en “100” sokken uitgedeeld voor de meiden die afgelopen resp. hun 50e en 100e wedstrijd gespeeld hebben.

Allemaal bedankt voor dit fantastische jaar! Op naar het volgende (LUSTRUM!!) jaar!

Open trainingen

Op 20 en 27 mei zijn er weer open trainingen bij RUS!
De trainingen zijn toegankelijk voor iedereen en het niveau wordt aangepast aan de groep.
Dus trek kleren aan die tegen een stootje kunnen en noppenschoenen, mocht je die toevallig hebben liggen, en kom meedoen!

De trainingen zijn op woensdagen van 19:45 tot 21:30 op het sportcentrum Olympos.

Voor meer informatie of om je meteen op te geven: mail naar nieuweleden@dames-rugby.nl

Zie jullie dan!

RUS 1 zaterdag 11 april in de finale

Zaterdag 11 april staat RUS 1 in de finale van de Lotto ereklasse!

We zijn trots op onze dames! Wil je RUS komen supporten tijdens de finale dan kan je meerijden in de RUS bus naar Amsterdam. (kosten €10)

Er vertrekt een bus om 12.15 vanaf het jaarbeursplein in Utrecht, de kick-off is om 15.00. De bus zal om 20.00 terug zijn in Utrecht.

Ga je mee? Geef je dan op per mail (amberandmarooncommissie@dames-rugby.nl).

Een goede start van februari

Een goede start van februari

Ow help ik heb de tas mee naar huis gekregen.
Dat deed me wel even beven.
Op studie hoef ik eigenlijk niks te schrijven…

Alleen met sinterklaas moet ik me tekstueel bewijzen.
Nu moet ik zowaar een wedstrijd verslag gaan schrijven
maar gelukkig hoeft deze niet te rijmen.

1 februari, een wedstrijd om niet meer te vergeten. Al doet mijn lichaam dat nu liever
wel. Blauwe plekken en spierpijn maar wat vond ik het geweldig.

In de kleedkamers was het al duidelijk. De boom boom boxen gingen aan en daarmee
ook de spirit van het team. Al waren er nog wel wat mensen zenuwachtig. Kim speelde
haar eerste wedstrijd voor RUS. Julia deed ook na lange tijd weer mee. Voor Cloe en
mij was het pas onze tweede competitie wedstrijd en zo vast nog wat mensen.

Liz riep onze aandacht en focus er in de warming up al bij. Als we de training in de
sneeuw hadden overleefd dan konden we de tegenstanders ook aan!

Ze waren al verrast dat wij zowaar een veld tot onze beschikking hadden. Aangezien
hun veld afgekeurd was en zij een vrij weekend tegemoet zagen.

1 “vrij” weekend voor ons was wel genoeg geweest. We gingen keihard knallen op ons
eigen veld!

Na nog wat opmerkingen/tips van Gerrit en Anouk gingen we gedreven het veld op.
Vanaf de start bevond het spel zich op hun helft. We wonnen veel scrums en dat
zonder naar de bal te grabbelen.

Ik zag onze dames er hard in gaan en zich er doorheen duwen. Ballen werden
afgepakt en doorgespeeld en zodra we breed gingen maakte we meters. Als de
tegenstander er doorheen dacht te komen was Hedwich daar om ze toch nog even

neer te halen, of hun kicks op te vangen en weer de andere kant op te rennen.
Elise riep me codes en posities toe. Erg fijn want anders had ik alleen maar heen en weer gehuppeld.

Al moest ik over de codes nog wel veel nadenken, wat betekende het ook al weer.. 1 was
eh… ow wacht we zijn al weer verder. Naarmate de wedstrijd vorderde begon ik het steeds meer
door te krijgen en begon ik zelfs een beetje te roepen waar ik was. Wat Sylke ons elke training
weer laat oefenen. Het begint te komen. Maar 1 opmerking bleef bij mij vooral hangen. De
opmerking van Liz. Wat doe je als je de bal krijgt? Als je de bal krijgt ga je rennen, zo hard en zo ver als je kunt! En je gaat een try drukken! Al vergat ik volgens mij nog veel dingen en wist ik nog lang niet helemaal wat ik aan het doen was. Deze duidelijke opmerking snapte ik en is me zowaar
ook gelukt. In mijn tweede wedstrijd heb ik mijn eerste try gedrukt! Al was dit natuurlijk nooit
gelukt zonder Iris en de goede support en aansporing.

80 minuten hebben we als team staan knallen. We lieten ons niet kennen. Zo liet Kim zich ook
niet door een bloedneus het veld uit zetten, ze ging gewoon door! We hebben als team 3 trys behaald en er is zelfs 1 keer raak gekickt. Terwijl de tegenstander onze lijn maar 1 keer wist te halen. Wat de stand op 17-5 liet eindigen voor ons :)

Het was geweldig en ik hoop dat er nog een hoop van zulk soortgelijke wedstrijden mogen komen.
Al voelde Cloe en ik ons aan het eind wel een beetje beholpen. We kenden de tekst namelijk niet van het lied waar geen eind aan lijkt te zitten.

Maar nu hebben we de songtekst gekregen en gaan we deze ook maar instuderen. Zodat we de
volgende keer ook heel zuiver mee kunnen bleren! Eh… zingen.

En laten we hopen dat we volgende week gewoon weer bier onder de douche verdienen!

Want wat was dat fijn na deze slopende wedstrijd.

RUS 2 – All Blues

Wedstrijdverslag RUS 2 – All Blues

Zondag 8 februari jl. was het alweer de vierde keer dit seizoen dat we mochten aantreden tegen de All Blues. De vorige drie keren hebben we helaas het onderspit moeten delven en het werd hoog tijd om daar eens verandering te brengen op het mooie veld van ons tweede huis, Nieuwegein.

Een aantal dames uit ons team vertoefden liever een weekendje tussen de schapen op Texel, waardoor het in eerste instantie leek alsof we het met een klein groepje zouden moeten opnemen tegen de All Blues. Gelukkig was daar echter onze nieuwste aanwas, die met maar liefst zes meiden goed vertegenwoordigd waren in het team wat ten strijde mocht trekken tegen de blauwtjes.

Na een mooie speech van Anouk met bijbehorend getrappel in de kleedkamer was de focus vol aan toen we het veld opgingen. We waren klaar om te slopen!

De start was echter niet geheel waar we op gehoopt hadden, na een paar minuten hadden we al de eerste try om de oren. Vol goede moed streden we echter verder en ondanks dat er nog wat tries in ons nadeel gedrukt werden hielden we toch goed stand tijdens de eerste helft.

De tweede helft was onze helft, waarbij we zelf meer in balbezit waren en dus ook meer in de aanval konden gaan. Deze aanvallende instelling betaalde zich uiteindelijk uit; na een mooie break van Anneloes scoorde Iris een try! En om het nog mooier te maken kickte ze de conversie ook nog maar even tussen de palen. De ontlading binnen het team was groot en de eer was gered. Vervolgens hebben we, met de enthousiaste steun aan de rand van het veld van de dames van RUS-1, nog gevochten als leeuwen en goed stand gehouden tegen een team wat een stuk meer ervaring had, maar zeker niet meer wilskracht!

We hebben als team gespeeld, waarbij ook de nieuwe dames goed hun mannetje stonden. De uitslag was helaas niet wat we graag hadden willen zien, maar de teamspirit was top en de derde helft werd uiteraard beslist in ons voordeel!

Hedwich

Hekkensluiters sluiten kroeg!

Eindelijk mochten we weer lekker rugbyen! Het was nog even spannend zou het veld goedgekeurd worden of niet… Check, velden goed gekeurd we konden er voor gaan. Met 17 vrouwen sterk gingen we op weg naar Sassenheim. De buienradar app. werd gecheckt, aangezien het onderweg al goed aan t regenen was. Eenmaal aangekomen in Sassenheim was het droog. De Bassets stonden al klaar op het veld en waren druk bezig met hun warming-up. Wij moesten nog even opstarten. Letterlijk… Onze warming-up ging een beetje matig, op een slakkengang, we stonden nog niet helemaal aan. Hoe konden we zorgen dat we 100% aan stonden voor de wedstrijd. Strenge toespraak van DJ, even sparren, dicht bij elkaar op en neer op het veld lopen? Welke van de 3 nu uiteindelijk heeft gewerkt is mij onduidelijk. Maar vanaf minuut 1 stonden we aan!

Er zijn vele tries gedrukt in de wedstrijd. Welke volgorde ze waren dat weet ik niet meer en wie er allemaal gescoord heeft ook niet. Een paar hoogtepunten: Bar en Laurijn hun eerste try gedrukt voor RUS 1, Majella wist van geen ophouden en scoorde 3 tries! Ook Francien had een mooi kickje, waarmee ze zelf een try wist te drukken. En Francien ving een kick van de Bassets en rende zo even om iedereen heen en scoorde weer een try. Uiteindelijk heb ik de tas gekregen voor mijn actie door de kick-off te accepteren terwijl die nog niet over de ‘10’ heen was. De Bassets die stonden er bij en keken er naar en zo konden we weer een aantal meters maken.

We zijn echt aan het groeien als team. We hebben sterke voorwaartsen maar ook onze lijn is super sterk! Mooie handjes, snelle balletjes en mega veel snelheid. Wat gaan we vooruit al team. Echt gaaf om te zien.  Ik heb echt genoten deze wedstrijd. Af en toe bleef ik (iets te lang) staan en was ik aan het genieten van de leuke wedstrijd en mooie handjes in de lijn, totdat er weer naar mij geschreeuwd werd dat ik wel even aan moest sluiten… Oja!! We zijn aan het rugbyen!!!

 Als hekkensluiters gingen we de wedstrijd in en uiteindelijk sloten we de kroeg, waar we met heel veel RUSjes de beide overwinningen hebben gevierd totdat we er uit zijn geveegd.

RUS 2 gaat van start in 2015 tegen Waterland

Het weekend waarin wij zouden aantreden in Purmerend begon, wat mij betreft, met een heerlijke training vrijdagavond in Nieuwegein. We waren met z’n allen goed gefocust en tijdens de verschillende oefeningen was het duidelijk dat iedereen bereid was een enorme inzet te leveren om zondag een mooie pot rugby neer te zetten. Het aantal beschikbare speelsters stelde ons wat treurig, maar werd door Gerrit meteen omgezet in iets positief “hoe minder speelsters op het veld, hoe meer ruimte!” en zo verlieten we vrijdagavond het rugbyveld in Nieuwegein.

Zondagochtend bleek echter dat er maar liefst 3 nieuwe dames bereid waren ons aan te vullen. Maartje, Bieb en Cloë reisden met ons mee naar Purmerend, evenals een heerlijke worteltjes-taart die door Bertine even snel bij ons in de auto geschoven werd op het Jaarbeursplein (HULDE!). De spanning was goed te merken bij sommigen onder ons, vergeten broekjes, handdoeken en BH’s werden aangesleept vanuit allerlei kanten (zo kwam de moeder van Tamar niet alleen ons spel bewonderen, maar ook een plastic tasje afleveren met een BH voor die, een handdoek voor die). Verwelkomde de ref van Hilversum ons een aantal weken geleden nog met de uitspraak “ik ben blij om te zien dat jullie vandaag tenminste allemaal kleren aan hebben”, zo kondigde de ref van Waterland aan dat hij een praatje (en noppencontrole) zou houden in de kleedkamer en daarbij verwachte dat wij op z’n minst ‘decent’ gekleed zouden zijn. Zelfs een “zei er iemand naakt?” toen hij even later op de deur klopte om zijn komst aan te kondigen kon niemand in de verleiding brengen het RUS-naaktheids-imago hoog te houden…

Vanaf het moment dat we het clubhuis achter ons lieten om ons te verplaatsen naar het modderige rugbyveld voor de warming-up stond de focus AAN. Een aanmoedigend “nu wil ik geen grapje of grinnikje meer horen” van Liz, was voor mij al niet meer nodig. De gezonde wedstrijdspanning droop van m’n gezicht, helemaal toen bekend werd dat ik geen plekje in de lijn zou hebben die dag maar me op de nummer 8 nuttig moest gaan maken. Poeh, nummer 8, dat had ik al heel lang niet gestaan. Maar na wat oppeppende woorden vanaf de zijkant (Floor, Riëtte en Anouk), het oefenen van een paar line-out en scrums was het moment dan toch echt daar. De kick-off was voor ons, wat maakte dat we de eerste paar minuten Waterland al flink onder druk konden zetten. Kwam het door de gladde bal, onze goeie druk naar voren of indrukwekkende blikken, Waterland liet de bal vaak vallen, wat maakte dat het eerste deel van de eerste helft vooral uit scrums bestond. Mooi voor mij om te oefenen op de nummer 8 en fijn voor onze flankers om te oefenen zo snel mogelijk op te breken en de eerste tackle te maken. Het leek er echt even op dat de eerste try voor ons was toen we al een tijdje op hun helft in balbezit waren. Helaas ging de bal in eens over, was daar de snelle scrum-half van Waterland, wat passjes over de blinde kant en zo kwam Waterland ineens weer heel dicht bij onze tryline. Een scrum werd onverwacht verloren, de bal ging over de blinde kant, en daar was de eerste try voor Waterland… Tja, zonder blinde wing en met een derde rij die nog erg aan het wennen was een bijna onoverkoombare eerste try. De tries die hierop volgenden waren eveneens als gevolg van “stomme foutjes” van onze kant. Dus weer even de koppen bij elkaar steken, géén risico’s meer nemen wat betreft penalty’s en free kicks en weer lekker met elkaar gaan samen spelen. Helaas viel Iris uit en even later moest ook Kathelijne het veld verlaten. Gerrit kwam met de mededeling dat ik naar de tweede rij moest verschuiven. Ik denk dat niemand mijn angst-uitslaande blik ontgaan is, want ik kneep ‘m toch wel even! In de competitie scrummen is toch wat anders dan een keertje tweede rij staan op trip of tijdens een 10’s toernooitje.

Maar toen ik besefte dat ik dan naast Turbo-Trudy (die nog geen week geleden bij de mannen op de tweede rij stond te shinen) zou staan en de bemoedigende woorden “ik weet dat jij dit kan!” van Prop Paulien, kreeg ik iets meer vertrouwen. Hoewel de eerstvolgende scrum naar mijn idee al veel te snel volgde, was er gelukkig ook veel uitleg van de meer ervaren meiden uit de front 5. De eerste scrum had ik overleefd en we stonden best goed! En daarnaast, ik vond het fantastisch! Zodra je je hoofd tussen de billen van de eerste rij stopt, hoor ik niks meer van wat er om je heen gebeurd. Je voelt aan alle kanten de krachten van de meiden om je heen, je kijkt omhoog en je pusht zo hard je kan. En zo waar, na een aantal scrums lukte het gewoon vlak voor ons tryline de bal te winnen!! Cloë, ook meteen haar debuut op de nummer 8, probeerde de bal zo goed mogelijk binnen te houden zodat Joni ‘m op kon pakken. Helaas ging de bal ergens in de lijn verloren en was het Waterland die de bal weer gevaarlijk dichtbij ons eigen tryline kickte. Toen we daar na de gedrukte try weer achter stonden, was het de ref die ineens verbaast naar ons toekwam “zijn jullie nu nog maar met 12?!”. Ja, we zijn de wedstrijd met 12 meiden geëindigd en hebben verloren, maar het was fantastisch! Er waren prachtige acties van Elise alias ‘De Muur’ die de bal aan de zijkant ontving en keihard inliep. Zo ving Hedwich de bal vanuit een kick van hun en werd ook dat toch bijna onze welverdiende try. Ik heb Turbo Trudy mega tackles zien maken en ook Tamar zag ik meerdere malen een Tien Tonner van Waterland naar de grond halen. Liz hoorde ik voortdurend iedereen aansporen en met name ook zo goed mogelijk de nieuwe meiden op het veld te sturen.

Zelfs de ref vond het volgens mij een mooie pot, juist vanwege de enorme inzet van beide kanten en dat het duidelijk was dat we aan elkaar gewaagd waren. Na het laatste fluitsignaal vloeiden er Gouden Tranen, en terecht. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe zo’n fantastische wedstrijd ik het vond!

We waren één team, we hebben 80 minuten gevochten als leeuwinnen en hebben laten zien dat we ons niet zomaar gewonnen geven, ook niet met 12 speelsters in een ‘Fantasie Opstelling’.