RUS 1 zaterdag 11 april in de finale

Zaterdag 11 april staat RUS 1 in de finale van de Lotto ereklasse!

We zijn trots op onze dames! Wil je RUS komen supporten tijdens de finale dan kan je meerijden in de RUS bus naar Amsterdam. (kosten €10)

Er vertrekt een bus om 12.15 vanaf het jaarbeursplein in Utrecht, de kick-off is om 15.00. De bus zal om 20.00 terug zijn in Utrecht.

Ga je mee? Geef je dan op per mail (amberandmarooncommissie@dames-rugby.nl).

Een goede start van februari

Een goede start van februari

Ow help ik heb de tas mee naar huis gekregen.
Dat deed me wel even beven.
Op studie hoef ik eigenlijk niks te schrijven…

Alleen met sinterklaas moet ik me tekstueel bewijzen.
Nu moet ik zowaar een wedstrijd verslag gaan schrijven
maar gelukkig hoeft deze niet te rijmen.

1 februari, een wedstrijd om niet meer te vergeten. Al doet mijn lichaam dat nu liever
wel. Blauwe plekken en spierpijn maar wat vond ik het geweldig.

In de kleedkamers was het al duidelijk. De boom boom boxen gingen aan en daarmee
ook de spirit van het team. Al waren er nog wel wat mensen zenuwachtig. Kim speelde
haar eerste wedstrijd voor RUS. Julia deed ook na lange tijd weer mee. Voor Cloe en
mij was het pas onze tweede competitie wedstrijd en zo vast nog wat mensen.

Liz riep onze aandacht en focus er in de warming up al bij. Als we de training in de
sneeuw hadden overleefd dan konden we de tegenstanders ook aan!

Ze waren al verrast dat wij zowaar een veld tot onze beschikking hadden. Aangezien
hun veld afgekeurd was en zij een vrij weekend tegemoet zagen.

1 “vrij” weekend voor ons was wel genoeg geweest. We gingen keihard knallen op ons
eigen veld!

Na nog wat opmerkingen/tips van Gerrit en Anouk gingen we gedreven het veld op.
Vanaf de start bevond het spel zich op hun helft. We wonnen veel scrums en dat
zonder naar de bal te grabbelen.

Ik zag onze dames er hard in gaan en zich er doorheen duwen. Ballen werden
afgepakt en doorgespeeld en zodra we breed gingen maakte we meters. Als de
tegenstander er doorheen dacht te komen was Hedwich daar om ze toch nog even

neer te halen, of hun kicks op te vangen en weer de andere kant op te rennen.
Elise riep me codes en posities toe. Erg fijn want anders had ik alleen maar heen en weer gehuppeld.

Al moest ik over de codes nog wel veel nadenken, wat betekende het ook al weer.. 1 was
eh… ow wacht we zijn al weer verder. Naarmate de wedstrijd vorderde begon ik het steeds meer
door te krijgen en begon ik zelfs een beetje te roepen waar ik was. Wat Sylke ons elke training
weer laat oefenen. Het begint te komen. Maar 1 opmerking bleef bij mij vooral hangen. De
opmerking van Liz. Wat doe je als je de bal krijgt? Als je de bal krijgt ga je rennen, zo hard en zo ver als je kunt! En je gaat een try drukken! Al vergat ik volgens mij nog veel dingen en wist ik nog lang niet helemaal wat ik aan het doen was. Deze duidelijke opmerking snapte ik en is me zowaar
ook gelukt. In mijn tweede wedstrijd heb ik mijn eerste try gedrukt! Al was dit natuurlijk nooit
gelukt zonder Iris en de goede support en aansporing.

80 minuten hebben we als team staan knallen. We lieten ons niet kennen. Zo liet Kim zich ook
niet door een bloedneus het veld uit zetten, ze ging gewoon door! We hebben als team 3 trys behaald en er is zelfs 1 keer raak gekickt. Terwijl de tegenstander onze lijn maar 1 keer wist te halen. Wat de stand op 17-5 liet eindigen voor ons :)

Het was geweldig en ik hoop dat er nog een hoop van zulk soortgelijke wedstrijden mogen komen.
Al voelde Cloe en ik ons aan het eind wel een beetje beholpen. We kenden de tekst namelijk niet van het lied waar geen eind aan lijkt te zitten.

Maar nu hebben we de songtekst gekregen en gaan we deze ook maar instuderen. Zodat we de
volgende keer ook heel zuiver mee kunnen bleren! Eh… zingen.

En laten we hopen dat we volgende week gewoon weer bier onder de douche verdienen!

Want wat was dat fijn na deze slopende wedstrijd.

RUS 2 – All Blues

Wedstrijdverslag RUS 2 – All Blues

Zondag 8 februari jl. was het alweer de vierde keer dit seizoen dat we mochten aantreden tegen de All Blues. De vorige drie keren hebben we helaas het onderspit moeten delven en het werd hoog tijd om daar eens verandering te brengen op het mooie veld van ons tweede huis, Nieuwegein.

Een aantal dames uit ons team vertoefden liever een weekendje tussen de schapen op Texel, waardoor het in eerste instantie leek alsof we het met een klein groepje zouden moeten opnemen tegen de All Blues. Gelukkig was daar echter onze nieuwste aanwas, die met maar liefst zes meiden goed vertegenwoordigd waren in het team wat ten strijde mocht trekken tegen de blauwtjes.

Na een mooie speech van Anouk met bijbehorend getrappel in de kleedkamer was de focus vol aan toen we het veld opgingen. We waren klaar om te slopen!

De start was echter niet geheel waar we op gehoopt hadden, na een paar minuten hadden we al de eerste try om de oren. Vol goede moed streden we echter verder en ondanks dat er nog wat tries in ons nadeel gedrukt werden hielden we toch goed stand tijdens de eerste helft.

De tweede helft was onze helft, waarbij we zelf meer in balbezit waren en dus ook meer in de aanval konden gaan. Deze aanvallende instelling betaalde zich uiteindelijk uit; na een mooie break van Anneloes scoorde Iris een try! En om het nog mooier te maken kickte ze de conversie ook nog maar even tussen de palen. De ontlading binnen het team was groot en de eer was gered. Vervolgens hebben we, met de enthousiaste steun aan de rand van het veld van de dames van RUS-1, nog gevochten als leeuwen en goed stand gehouden tegen een team wat een stuk meer ervaring had, maar zeker niet meer wilskracht!

We hebben als team gespeeld, waarbij ook de nieuwe dames goed hun mannetje stonden. De uitslag was helaas niet wat we graag hadden willen zien, maar de teamspirit was top en de derde helft werd uiteraard beslist in ons voordeel!

Hedwich

Hekkensluiters sluiten kroeg!

Eindelijk mochten we weer lekker rugbyen! Het was nog even spannend zou het veld goedgekeurd worden of niet… Check, velden goed gekeurd we konden er voor gaan. Met 17 vrouwen sterk gingen we op weg naar Sassenheim. De buienradar app. werd gecheckt, aangezien het onderweg al goed aan t regenen was. Eenmaal aangekomen in Sassenheim was het droog. De Bassets stonden al klaar op het veld en waren druk bezig met hun warming-up. Wij moesten nog even opstarten. Letterlijk… Onze warming-up ging een beetje matig, op een slakkengang, we stonden nog niet helemaal aan. Hoe konden we zorgen dat we 100% aan stonden voor de wedstrijd. Strenge toespraak van DJ, even sparren, dicht bij elkaar op en neer op het veld lopen? Welke van de 3 nu uiteindelijk heeft gewerkt is mij onduidelijk. Maar vanaf minuut 1 stonden we aan!

Er zijn vele tries gedrukt in de wedstrijd. Welke volgorde ze waren dat weet ik niet meer en wie er allemaal gescoord heeft ook niet. Een paar hoogtepunten: Bar en Laurijn hun eerste try gedrukt voor RUS 1, Majella wist van geen ophouden en scoorde 3 tries! Ook Francien had een mooi kickje, waarmee ze zelf een try wist te drukken. En Francien ving een kick van de Bassets en rende zo even om iedereen heen en scoorde weer een try. Uiteindelijk heb ik de tas gekregen voor mijn actie door de kick-off te accepteren terwijl die nog niet over de ‘10’ heen was. De Bassets die stonden er bij en keken er naar en zo konden we weer een aantal meters maken.

We zijn echt aan het groeien als team. We hebben sterke voorwaartsen maar ook onze lijn is super sterk! Mooie handjes, snelle balletjes en mega veel snelheid. Wat gaan we vooruit al team. Echt gaaf om te zien.  Ik heb echt genoten deze wedstrijd. Af en toe bleef ik (iets te lang) staan en was ik aan het genieten van de leuke wedstrijd en mooie handjes in de lijn, totdat er weer naar mij geschreeuwd werd dat ik wel even aan moest sluiten… Oja!! We zijn aan het rugbyen!!!

 Als hekkensluiters gingen we de wedstrijd in en uiteindelijk sloten we de kroeg, waar we met heel veel RUSjes de beide overwinningen hebben gevierd totdat we er uit zijn geveegd.

RUS 2 gaat van start in 2015 tegen Waterland

Het weekend waarin wij zouden aantreden in Purmerend begon, wat mij betreft, met een heerlijke training vrijdagavond in Nieuwegein. We waren met z’n allen goed gefocust en tijdens de verschillende oefeningen was het duidelijk dat iedereen bereid was een enorme inzet te leveren om zondag een mooie pot rugby neer te zetten. Het aantal beschikbare speelsters stelde ons wat treurig, maar werd door Gerrit meteen omgezet in iets positief “hoe minder speelsters op het veld, hoe meer ruimte!” en zo verlieten we vrijdagavond het rugbyveld in Nieuwegein.

Zondagochtend bleek echter dat er maar liefst 3 nieuwe dames bereid waren ons aan te vullen. Maartje, Bieb en Cloë reisden met ons mee naar Purmerend, evenals een heerlijke worteltjes-taart die door Bertine even snel bij ons in de auto geschoven werd op het Jaarbeursplein (HULDE!). De spanning was goed te merken bij sommigen onder ons, vergeten broekjes, handdoeken en BH’s werden aangesleept vanuit allerlei kanten (zo kwam de moeder van Tamar niet alleen ons spel bewonderen, maar ook een plastic tasje afleveren met een BH voor die, een handdoek voor die). Verwelkomde de ref van Hilversum ons een aantal weken geleden nog met de uitspraak “ik ben blij om te zien dat jullie vandaag tenminste allemaal kleren aan hebben”, zo kondigde de ref van Waterland aan dat hij een praatje (en noppencontrole) zou houden in de kleedkamer en daarbij verwachte dat wij op z’n minst ‘decent’ gekleed zouden zijn. Zelfs een “zei er iemand naakt?” toen hij even later op de deur klopte om zijn komst aan te kondigen kon niemand in de verleiding brengen het RUS-naaktheids-imago hoog te houden…

Vanaf het moment dat we het clubhuis achter ons lieten om ons te verplaatsen naar het modderige rugbyveld voor de warming-up stond de focus AAN. Een aanmoedigend “nu wil ik geen grapje of grinnikje meer horen” van Liz, was voor mij al niet meer nodig. De gezonde wedstrijdspanning droop van m’n gezicht, helemaal toen bekend werd dat ik geen plekje in de lijn zou hebben die dag maar me op de nummer 8 nuttig moest gaan maken. Poeh, nummer 8, dat had ik al heel lang niet gestaan. Maar na wat oppeppende woorden vanaf de zijkant (Floor, Riëtte en Anouk), het oefenen van een paar line-out en scrums was het moment dan toch echt daar. De kick-off was voor ons, wat maakte dat we de eerste paar minuten Waterland al flink onder druk konden zetten. Kwam het door de gladde bal, onze goeie druk naar voren of indrukwekkende blikken, Waterland liet de bal vaak vallen, wat maakte dat het eerste deel van de eerste helft vooral uit scrums bestond. Mooi voor mij om te oefenen op de nummer 8 en fijn voor onze flankers om te oefenen zo snel mogelijk op te breken en de eerste tackle te maken. Het leek er echt even op dat de eerste try voor ons was toen we al een tijdje op hun helft in balbezit waren. Helaas ging de bal in eens over, was daar de snelle scrum-half van Waterland, wat passjes over de blinde kant en zo kwam Waterland ineens weer heel dicht bij onze tryline. Een scrum werd onverwacht verloren, de bal ging over de blinde kant, en daar was de eerste try voor Waterland… Tja, zonder blinde wing en met een derde rij die nog erg aan het wennen was een bijna onoverkoombare eerste try. De tries die hierop volgenden waren eveneens als gevolg van “stomme foutjes” van onze kant. Dus weer even de koppen bij elkaar steken, géén risico’s meer nemen wat betreft penalty’s en free kicks en weer lekker met elkaar gaan samen spelen. Helaas viel Iris uit en even later moest ook Kathelijne het veld verlaten. Gerrit kwam met de mededeling dat ik naar de tweede rij moest verschuiven. Ik denk dat niemand mijn angst-uitslaande blik ontgaan is, want ik kneep ‘m toch wel even! In de competitie scrummen is toch wat anders dan een keertje tweede rij staan op trip of tijdens een 10’s toernooitje.

Maar toen ik besefte dat ik dan naast Turbo-Trudy (die nog geen week geleden bij de mannen op de tweede rij stond te shinen) zou staan en de bemoedigende woorden “ik weet dat jij dit kan!” van Prop Paulien, kreeg ik iets meer vertrouwen. Hoewel de eerstvolgende scrum naar mijn idee al veel te snel volgde, was er gelukkig ook veel uitleg van de meer ervaren meiden uit de front 5. De eerste scrum had ik overleefd en we stonden best goed! En daarnaast, ik vond het fantastisch! Zodra je je hoofd tussen de billen van de eerste rij stopt, hoor ik niks meer van wat er om je heen gebeurd. Je voelt aan alle kanten de krachten van de meiden om je heen, je kijkt omhoog en je pusht zo hard je kan. En zo waar, na een aantal scrums lukte het gewoon vlak voor ons tryline de bal te winnen!! Cloë, ook meteen haar debuut op de nummer 8, probeerde de bal zo goed mogelijk binnen te houden zodat Joni ‘m op kon pakken. Helaas ging de bal ergens in de lijn verloren en was het Waterland die de bal weer gevaarlijk dichtbij ons eigen tryline kickte. Toen we daar na de gedrukte try weer achter stonden, was het de ref die ineens verbaast naar ons toekwam “zijn jullie nu nog maar met 12?!”. Ja, we zijn de wedstrijd met 12 meiden geëindigd en hebben verloren, maar het was fantastisch! Er waren prachtige acties van Elise alias ‘De Muur’ die de bal aan de zijkant ontving en keihard inliep. Zo ving Hedwich de bal vanuit een kick van hun en werd ook dat toch bijna onze welverdiende try. Ik heb Turbo Trudy mega tackles zien maken en ook Tamar zag ik meerdere malen een Tien Tonner van Waterland naar de grond halen. Liz hoorde ik voortdurend iedereen aansporen en met name ook zo goed mogelijk de nieuwe meiden op het veld te sturen.

Zelfs de ref vond het volgens mij een mooie pot, juist vanwege de enorme inzet van beide kanten en dat het duidelijk was dat we aan elkaar gewaagd waren. Na het laatste fluitsignaal vloeiden er Gouden Tranen, en terecht. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe zo’n fantastische wedstrijd ik het vond!

We waren één team, we hebben 80 minuten gevochten als leeuwinnen en hebben laten zien dat we ons niet zomaar gewonnen geven, ook niet met 12 speelsters in een ‘Fantasie Opstelling’.

RUS1 wint overtuigend van Thor

Waar de uitwedstrijd met ‘maar’ 27-0 werd gewonnen, hadden we vandaag minder moeite met Thor: 89-0. Dit keer geen trainingsweekend, en dus uitgerust, stond er binnen een kwartier een comfortabele voorsprong op het scorebord. Routinier Kitty, sterke Irith en lompe ‘zus van Danique’ konden het tij niet keren. Vanaf de kick-off waren we in de aanval, de ballen vlogen van links naar rechts en we zaten lekker in ons ‘A-spelletje’. Daardoor ontstond er veel ruimte en kon de ene naar de andere try worden gedrukt. Ik kan ze helaas niet alle 14 meer herinneren, maar hier dat wat mij is bijgebleven…

Er zijn deze wedstrijd veel succesvolle offloads en popjes gegeven: zo ook bij de try van Marlieke, waar Karin rond de 5-meter lijn in contact gaat en de bal door popt naar ondergetekende. Ik kon de bal doorpassen naar Francien, die hem vervolgens nog naar Marlieke popt en de try drukt.

Fenna zag op de tryline (ondanks dat de gehele Thor-verdediging zich daar had opgesteld en er een enorme overlap in de lijn was) een kleine doorgang langs de ruck waar ze zich doorheen wurmde en vervolgens de try maakte.

Chip-kick-Sylke was weer lekker op dreef: bij de zoveelste kick-off die onze kant op kwam zag Sylke ruimte achter de verdediging . Ze besloot haar ‘no-go-‘ (en veel bekritiseerde) chip kick weer eens uit de kast te halen, maar ditmaal met succes! Ze ving haar eigen bal, maar vond het te ver om nog vervolgens 50 meter te moeten rennen en besloot de bal naar mij te passen. Waardoor ik het hele eind mocht rennen.

De kicker van Thor, Rosanne, wist niet meer waar ze de ballen naar toe moest kicken: waar hij ook kwam, wij gingen in de aanval en wisten vaak snel weer te scoren.

Zo ook Hannah die een gaatje in de zwakke verdediging zag en vervolgens het halve veld over mocht sprinten met nog een hijgende Thor-speelster in haar nek. Niet veel later overkwam Francien hetzelfde.

Hè…rust. Even bijkomen. We speelden erg snel en soms ook ontzettend chaotisch en besloten in de tweede helft even terug te gaan naar ‘R’. Maar ook dit zijn we nog niet verleerd en dus gingen we verder waar we gebleven waren: tries maken.

Karin had de smaak te pakken en drukte niet alleen haar eerste try van het seizoen, maar ook gelijk de tweede en derde. Daarnaast maakte ze ook nog 8 conversies en 1 penalty kick.

Rianne heeft laten zien dat ze niet zomaar te tackelen is. Waar de meeste wingers (niet van RUS uiteraard..) zich meteen laten vallen in het contact, liet Rianne zich niet kennen. Ze worstelde zich er tussendoor en maakte vervolgens een run van ruim 70 meter naar de tryline.

Asia en Erin (2x?) hebben in deze helft ook nog een try weten te drukken.

 Niet alles ging goed deze wedstrijd: in het begin hadden we nog wat moeite met de scrums, maar na wat kleine aanpassingen leek ook dit probleem verholpen. Omdat Thor geen geduld had om op de calls van de referee te wachten, besloot hun hooker zelf maar de calls te gaan maken. Het ging als volgt: Referee: “crouch”, Hooker: “bind”, Referee: “ja zo werkt dat dus niet” en gaf vervolgens de penalty aan ons.

 Verder zijn er diverse ‘shadow-flyers’ voorbij gevlogen en heeft ook scrumhalf Kitty de nodige airmiles verzameld. Het echtpaar Haverkorn-Udding en Udding-Haverkorn had nog een klein onderonsje toen Sylke niet begreep waarom Asia wegliep bij de lineout. Dit ondanks dat Asia al ruim 10 minuten op 1e center stond te spelen.

 Al met al een heerlijk gevoel om de korte competitiebreak mee in te gaan. De komende drie weken mogen 11 RUSjes zich gaan focussen op de wedstrijden met het Nederlands team. Wij hopen op veel support in Brussel, dus meld je aan voor dit dagje uit bij de Activiteitencommissie :).

Door Imara

RUS1 wint in modderig bad van Bassets

Op een regenachtige zondag ergens achter in november was dan de tijd aangebroken om voor de tweede keer tegen de Bassets te spelen dit seizoen. GODSKANONNEN wat was ik zenuwachtig! Na een vrij lange tijd niet met elkaar gespeeld te hebben had ik persoonlijk nog wel het gevoel dat we aan elkaar moesten wennen. Dus ik was heel benieuwd hoe de wedstrijd zou verlopen. De opstelling was anders dan ik geanticipeerd had dus daar werden de zenuwen eerlijk gezegd ook niet minder door. Door de regen was het veld zeiknat en was de warming-up alleen al een groot modderrol festijn! Na een paar keer op de buik en rug te hebben gelegen waren we ‘door’ en konden we aan de wedstrijd beginnen.

Ik denk dat we binnen een minuut een try tegen kregen. Dit maakte geloof ik dat we allemaal even goed ‘aan’ gingen staan. Daarna ging de wedstrijd FANTASTISCH! We hielden de verdediging heel erg goed dicht en al vrij snel volgden er en paar trys. De eerste try werd gemaakt door Francien? Daarna werd er een try gedrukt door Marlieke. Het maakt eigenlijk niet zo heel veel uit wie welke try precies drukte maar een try van Francien kan ik me nog heel erg goed herinneren, omdat die er uit zag alsof ze een paar meter op een knie gleed voordat ze daadwerkelijk over de tryline heen kwam. Misschien is dat in mijn hoofd wat overdreven. Het hele spel hebben de voorwaartsen keihard gebeukt waarna de lijn mooie meters kon maken en het spel helemaal open trokken. We hebben uiteraard super vaak gescrummed maar dat was te verwachten.

Ik persoonlijk, heb het deze wedstrijd echt ontzettend naar mijn zin gehad. Blijkbaar vind ik de wedstrijden in de modder ontzettend leuk. Door de modder rent iedereen ook wat langzamer waardoor ik alles goed bij kon houden! Ik kwam met een super trots en voldaan gevoel van het veld af. Ik wilde deze wedstrijd perse winnen en dat hebben we met z’n allen overtuigend gedaan!

We komen nu als winnaars uit de poule! Met de meeste punten van zowel competitie A als B. Ik zeg op naar de volgende competitie en hopelijk gaat die helft net zo goed!

Door Laurijn

Sunday is a Rugbyday

Zondag 16 november konden wij, als RUS 2, ons opmaken voor de laatste wedstrijd in dit eerste competitiegedeelte. Aangezien we maar weinig auto’s konden regelen, werd de normaal twintig minuten durende autorit door vele RUSjes verruild voor een anderhalf durende reis met het openbaar vervoer. Dit mocht de pret niet drukken, want mede door onze fantastische reisleidster Amber konden we in het OV genieten van de mooie verhalen en het gelach van onze teamgenootjes, dus we kwamen geheel ontspannen (en al met een kleine warming-up) aan bij het sportpark in Hilversum.

Daar aangekomen konden we even jaloers worden op het mooie clubhuis van Hilversum, waar de All Blues deels een onderdeel van zijn. Zoals de week ervoor was de opdracht deze keer ook duidelijk: één team, één taak. Samen omkleden, samen warming-uppen, samen spelen; en zo gebeurde dat ook. 18 strijdbare RUSjes stonden klaar om deze wedstrijd te gaan spelen en vanaf de warming-up voelde je de focus en de gezonde spanning al in de groep. Liz en Anouk waren hierbij de personen die na een langere blessure ook weer heel veel speelminuten hebben kunnen pakken, welke ze fantastisch hebben ingevuld! Wat betreft de omstandigheden: het was fantastisch rugbyweer! Door het miezeren wat het al de hele dag gedaan had, was het veld op bepaalde plaatsen wat drassig en bij de eerste tackles werd ook gemerkt dat het een goed idee zou zijn om veel te blijven bewegen op het veld, aangezien het echt overal wel een natte bende was.

Om 13:00uur was het dan zover: we konden gaan spelen. Direct in de eerste tien minuten lieten we de All Blues merken dat we nog een rekening met ze te vereffenen hadden. We zaten er dicht bovenop en konden zo snel weer in balbezit komen wanneer we dit verloren hadden. Door het natte weer zat het erin dat het veel voorwaartsenwerk zou worden –knock-ons e.d.-, maar dit viel nog best mee gedurende de eerste helft. Zo kwam het dat RUS voornamelijk op hun helft aan het spelen was, maar er moest nog wel wat gebeuren voordat er een try kwam. Vera was de full-back die dit mooi voor elkaar kon spelen in samenwerking met Rianne. 0 – 5 voor RUS! Met mooie acties van Kimberley, voorwaartsengeweld van Anneloes, verpletterende scrums en alle andere topacties, was het (blijkbaar) een leuke pot om te zien vanaf de zijlijn. Helaas kwam er vlak voor de rust een try tegen, doordat de fly-half van de All Blues telkens enige verwarring bij ons wist te creëren door kickjes over onze verdedigingslijn heen te schoppen.

In de rust konden we ons er weer even van bewust worden dat het nu eigenlijk gewoon 0 – 0 stond en we er weer, net als in de eerste dertig minuten van de wedstrijd, volle bak tegenaan moesten gaan. Helaas lukte dit niet en kregen de All Blues het voor elkaar om twee keer achter elkaar een try te drukken binnen tien minuten. Ondanks dat we hier natuurlijk hard van baalden, zette iedereen zijn schouders er nog eens onder en uiteindelijk was het Bar die met een mooie partij voorwaartsenwerk de try wist te drukken, die ons op een 17 – 10 stand bracht.

Ondanks de stand was het een leuke en leerzame wedstrijd om te spelen en weer een les dat we de komende twee weken zonder wedstrijd op zondag lekker hard kunnen gaan trainen om het tweede competitiedeel weer in te gaan met het volste vertrouwen. Het afsluitende buikschuiven was ook heerlijk en de douche erna meer dan verdiend. Ik vond het echt heerlijk om na zo’n lange tijd weer de volle tachtig minuten te mogen spelen en ik heb genoten van de hele dag, inclusief het reizen, de derde helft en het drankje in Café de Stadsgenoot. Because you all know: Sunday is a Rugbyday!

Modderige rugbydag!

Afgelopen zondag was het klassiek rugby weer! RUS was in Sassenheim en Hilversum actief!
RUS 1 won van The Bassets met 5 – 25 en RUS 2 verloor van The All Blues met 17-10. De wedstrijdverslagen volgen, maar één ding is zeker: deze dames laten zich niet van het veld slaan door een paar druppels regen :)

RUS2 behaalt eerste overwinning eerste klasse

Afgelopen zondag was het weer zover; na 3 weken geen wedstrijd te hebben gespeeld mochten we weer, en tegen niemand minder dan Groningen! We hadden een hoop geleerd van onze vorige wedstrijd tegen hen en waren vastberaden ze er dit keer minder makkelijk vanaf te laten komen. We hebben de laatste tijd hard getraind op snelle support en het rippen van de bal. Een wedstrijd tegen Groningen was de ideale manier om ons hierop te testen.

Op de training vrijdag hadden we een duidelijk taak gekregen van Gerrit; als één team gaan we ons zondag bewegen, iedereen is op tijd aanwezig en we gaan met zijn alle de kleedkamer in en uit en als één team het veld op. We laten ze zien dat het menens is!

Waar ik zondag dan ook op tijd, maar met een ietwat minder humeur aankwam op Olympos, stond er al een grote groep meiden klaar die gelukkig wel allemaal in een opgewekte stemming waren. Al snel liet ik me door hen opbeuren en begon ook ik zin te krijgen in de wedstrijd.

Zoals afgesproken vertrokken we met zijn alle richting de kleedkamer en kwamen we er gezamenlijk uit, klaar om gefocust aan de warming up te beginnen. Dit ging redelijk goed, maar na een schop onder onze kont van Ilse Oud, nog veel beter! We stonden aan en waren er klaar voor.

Wij ontvingen en binnen de minuut was onze eerste try een feit! Waar Anneloes dacht dat ze nog wat meters te gaan had, was zij toch plotseling al op de try line en was het een kwestie van drukken. Zo, de toon was gezet! Het was duidelijk waar we op hadden getraind en we waren dan ook super snel in support bij de rucks. Om de beurt zag ik de voorwaartsen er in vliegen en zo werden de handjes van de Groningers van de bal af gehouden. Naast de scrum die stond als een huis werden er ook fantastisch mooie tackles gemaakt zowel door de voorwaartsen als de lijn.

Waar de aanval de vorige keer tegen Groningen telkens spaak liep, kwam de lijn er nu een aantal keer snel en loeihard doorheen. Dit zorgde ervoor dat we een aantal keer los kwamen en dat Vera en ik de mooie meters naar de tryline af mochten sprinten om de volgende punten te drukken.

Mooie combinaties in de lijn resulteerden menig maal in een hoop meters en tevens twee mooie try’s.

Een makkelijke wedstrijd was het zeker niet. Waar wij onze concentratie iets lieten verslappen en ons tempo wat zakken kwam Groningen direct hard terug. Zo konden wij tweemaal helaas niet verhinderen dat ook zij een try drukte.

Ondanks dat iedereen tegen het eind van de wedstrijd bek af was, hebben we als team ook de laatste 5 minuten nog dat extra stapje bij kunnen zetten. We konden de overwinning al proeven en hij smaakte goed!

Toen het fluitsignaal ging sprong iedereen een gat in de lucht; we hadden gewonnen en verdiend! Wat hadden we er met zijn alle hard voor geknokt en wat waren we kapot gegaan voor elkaar. Als één team zijn we naar de overwinning gestevend en hebben we het maximale uit onszelf gehaald, wat heeft geresulteerd in de mooie eindstand 34 – 12.

Wat was het weer een mooie zonnige rugby-dag om met trots op terug te kijken! Aankomende zondag gaan we dit gewoon weer overdoen tegen de All Blues, daar ben ik van overtuigd.